Dopuszczalność drogi sądowej w kwestii

Dnia 10.04.2009 r. strony przystąpiły do odbioru końcowego przedmiotu umowy. W trakcie czynności odbioru przedstawiciele wykonawcy i inwestora ustalili, że jakość robót jest dobra, choć stwierdzono liczne usterki w tych robotach. Wyznaczono wykonawcy termin na ich usunięcie do 20.04.2009 r. W dniu 20.04.2009 r. w trakcie odbioru Komisja ujawniła nadal liczne usterki w przedmiocie umowy, które uniemożliwiały prawidłowe funkcjonalnie systemu. Wyznaczono po raz kolejny Wykonawcy dodatkowy termin na usunięcie usterek do dnia 23.04.2009 r. Dnia 23.04.2009 r. system monitoringu nadal wykazywał usterki. Z tego względu na podstawie art. 386 § 1 KPC i art. 385 KPC w zw. z art. 397 § 2 KPC orzeczono jak w punkcie IV i V sentencji. W złożonej do Krajowego Rejestru Sądowego dokumentacji podziału Spółdzielni (...), stanowiącej załącznik do postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Warszawie o podziale, na liście osób, których prawa członkowskie zostały przeniesione do nowej Spółdzielni (...) - nie ma powódki. Powódka nigdy nie zgłosiła również do Spółdzielni Mieszkaniowej (...) wniosku o przyjęcie jej w poczet członków tej spółdzielni. Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanego o nieobciążanie go kosztami procesu z uwagi na zasady współżycia społecznego, ponieważ informował powoda przed sporem o swoim stanowisku, które podtrzymywał w sprzeciwie oraz z uwagi na trudną sytuację finansową spowodowaną wdrożeniem systemu naprawczego mającego na celu uzyskanie pożyczek od instytucji i spłatę należnych zobowiązań. W ocenie sądu a quo zachowanie pozwanego dało podstawę do wytoczenia powództwa. Pozwany nie regulował bowiem ciążących na nim zobowiązań wobec dostawców. Zapłata należności bezpośrednio dostawcom i poinformowanie o tym powoda wyłączyłoby konieczność spłaty przez powoda poręczonego zobowiązania. Wniosku pozwanego o nieobciążanie go kosztami postępowania nie uzasadniała także trudna sytuacja finansowa szpitala. Pozwany nawet nie wskazał, aby jego sytuacja finansowa była trudna. Ponadto sama sytuacja ekonomiczna strony przegrywającej nawet niekorzystna nie stanowi podstawy do zastosowania art. 102 KPC. 3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty, Odwołując się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1987 roku, podjętej w sprawie o sygn. akt III CZP 63/87 (OSNC rok 1989, nr 4 poz. 60) oraz jej uzasadnienia należy wskazać, że do roszczeń poszkodowanego, dochodzonych na tej podstawie, że po ustaleniu prawomocnym wyrokiem renty z powodu zwiększenia się potrzeb powstały dalsze skutki w postaci utraty zdolności do pracy ma zastosowanie art. 907 § 2 KC. Szkoda wynikająca z czynu niedozwolonego stanowi pewną całość. Jednakże szkoda może ulegać w bliższej lub dalszej przyszłości zmianom. Z punktu widzenia art. 907 § KC obojętną jest rzeczą czy zasądzona renta stanowi odszkodowanie za zwiększenie się potrzeb poszkodowanego czy jest wynikiem zmniejszenia się widoków powodzenia na przyszłość. Zmiana w zakresie każdej z tych hipotez uzasadnia żądanie podwyższenia zasądzonej już renty. Z momentem zwiększenia się szkody dłużnika obciąża obowiązek jej pełnego wyrównania. Punktem odniesienia może być każdoczesna wysokość zarobków w zawodzie, w którym pracowałaby powódka gdyby nie wypadek.

Dopuszczalność drogi sądowej w kwestii